مثلث و مسجد

یه مسجد !
    میون یه مشت پیرمرد اسیره
    جوون محله مسجد نمیره
    گلای گلدسته پژمرده شدن
    خیلی از آدما دلمرده شدن
    مجلس عزا تو مسجد میگیرن
    برا پر کردن مسجد میمیرن 

                           
یه مسجد!
    تو شمال شهر شده کاخ طلا
    موذن ،
    بی وضو داد میزنه:
    حی علی...
    سوره ناس و فلق! 
    مصحفای زرورق
    سنگای گرون گرون
    افلح المنافقون!

یه مسجد!
    تو جنوب شهر خراب شده خراب
         آبشون قطع شده و بی فاضلاب
    فرشای کهنه شده منبع بو،
    نداره حتی یه جا واسه وضو
    خدای مسجدشون پول نداره
   به هزارو یک نفر بدهکاره
 
یه مسجد!
   شده دخمه واسه هیئتای پاپ
   عربده!
          نعره بکش!
                      هروله کن!
                                 تالاپ...
                                          تالاپ...!
   سگ بشی وفاداریت ثابت شدست
   همه احکام ازت ساقط شدست
   هر کی که غش می کنه رضا میشه؛
   نماز صبح همه قضا میشه .
 
یه مسجد!
   فرقی با پاسگاه و زندان نداره
   پیش مردم پاتوق یه عده مردم آزاره
   با بیسیم،موتور هزار،تیپ خفن
   جووناش امر به معروف میکنن.
   بعضی وقتا سجده گاه،
   میشه یه شکنجه گاه.

یه مسجد!
   حاج آقاش سه ،چار جا پیش نماز شده
   علتش،
   بی پولی و نیاز شده
   یه جای فقیر نشین
   خونه شون یه زیر زمین
   اون چنان و این چنین،  
   میکنه تبلیغ دین .
 
یه مسجد!
   همیشه تو یه مثلث اسیره
مثلث!
   زر و زور و تزویره .        
    

نصوح 

نصوح بودو لباس زن،من و لباس تو پیغمبر
تو از تمام جهان بهتر،من از تمام جهان بدتر

چقدر سخت است تو نوح باشی و من فرزند
چقدر آیه دلگیریست که دل رها کن از این کافر

تو روی عرشه کوه ،بروی کوه من نستوه
من و نگاه که با با نوح ،کمی درنگ،بکش لنگر

نه اینکه فکر کنی بابا، سرم به سنگ نخورده،نه!
خدا به سر همه میدانند ،به سنگ خارا شکستم سر 

نفاق هست ،تباهی هست،گناه هست، سیاهی هست
به من بگو ملالت نیست؟به این صفت بروم منبر؟!

دلم گرفته رسول الله!برای عطر و نماز و زن!
دلم گرفته تر از اینها ،برای بوی احد و خیبر

عبای ما که یمانی نیست که دعوتی بکنیم آقا!
گلیم کوچکمان کهنه ست،اجاقمان پر خاکستر

صحیح!نان و نمک داریم؛ولی دریغ که شک داریم.
نمک نخورده ما باشید،نخورده شبهه ما بهتر.

به جان فاطمه زهرا (س)کمی نگاه! همین بابا!
غریق حاثه را دریاب ،به آن دو دست نوازشگر

سوختی و ساختیم  

 ما زنام تو برای خویش دکان ساختیم
کار می چرخید ما بر کاسبی پرداختیم

ما شناساندیم نامت را به مردم ،ما که خود؛
جز غباری از نگاه آینه نشناختیم

یک نفر عاقل میان کشور دیوانه ها
تا در آیی گوهر به چاه انداختیم 

باد چنگیزی شدیم ازدورگردت حلقه زن
حلقه اطرافیان بودیم،بیرون باختیم 

صاحب جاهیم،مالی هست،اسمی هست،لیک
در قمار باتو بودن سخت ارزان باختیم

سوختی وسوختی وسوختی وسوختی
ساختیم وساختیم وساختیم وساختیم!

تب خورشید  

نمی شود که قیام تو بی خبر باشد؟!
مقدمات ظهورتو ساده ترباشد؟!

غمی نبود که هی جرعه جرعه خون نوشیم
نبودن تو پر از رنج دردسر باشد

ببین که وصف تو را مثل کولیان کردند
شدی امام غریبی که دربدر باشد 

زانتظار شما اعتبار می جویند
مغازه داری اینان لب گذر باشد

تو را به شکل دگردوست دارمت ای مرد
شکوهت از تب خورشید بیشتر باشد

غبار سم سمندت جهان بر آشوبد
نه اینکه آمدنت لنگ صد نفر باشد!

نه اینکه لنگ دعا ها و گریه ها باشی
وانتظار تو اینقدر بی خطر باشد!

گناه عشق تو بلخیان خسته کشند !
تشرفت کم رندان شوشتر باشد

نه مرغکان تو کنج قفس به دامن تو
...عقابک تو در آفاق زیر پر باشد

بگو که خواجه بی رگ به کار خود باشد
امام اهل طریقت کس دگر باشد